Zeven buren in De Wijert pakten hun oude meterkasten samen aan

Het begon met een verjaardag. Mijn buurvrouw van nummer elf vierde haar zeventigste en halverwege de middag, net toen de tweede pot koffie doorliep en de oven met saucijzenbroodjes aanstond, zat het hele huis ineens in het donker. De rest van de straat had gewoon licht. Haar schoonzoon liep naar de meterkast en kwam terug met een gezicht dat ik niet snel vergeet. Er zaten nog porseleinen schroefstoppen in, en een van de twee was zwartgeblakerd.

Wij wonen in een rij huizen in De Wijert. De huizen zijn gebouwd toen Groningen naar het zuiden groeide, en dat zie je aan alles. Smalle gangen, een meterkast onder de trap, en in een flink aantal woningen nog de oorspronkelijke elektra met hier en daar een groep erbij die iemand in de jaren tachtig heeft aangelegd. De helft van de rij is huur, de andere helft is in de loop der jaren verkocht aan mensen zoals ik, die er ooit kwamen wonen en nooit meer weg wilden.

Een lijstje in de buurtapp

Na die verjaardag zette ik een berichtje in de buurtapp van onze rij. Wie van de koophuizen had eigenlijk enig idee hoe oud zijn meterkast was? Binnen een avond hadden vijf buren gereageerd. Twee dachten al een moderne groepenkast te hebben, twee wisten het eerlijk gezegd niet, en eentje stuurde een foto die precies leek op die van nummer elf. Met nummer elf en mijzelf erbij waren we met zeven huishoudens, want mijn eigen kast had wel een aardlekschakelaar, maar slechts voor een deel van de groepen.

Iemand opperde het idee om het samen te doen. Niet omdat we op korting uit waren, al zou dat mooi meegenomen zijn, maar omdat niemand zin had om in z’n eentje uit te zoeken wat er nodig was. Samen is het makkelijker om de juiste vragen te stellen, en je kunt elkaars offertes naast elkaar leggen.

Eén zaterdag, zeven meterkasten

Ik belde namens de groep met Elektricien Groningen en vroeg of ze op één dag bij alle zeven huizen wilden komen kijken. Dat bleek prima te kunnen. Op een grijze zaterdag in september, met het geraas van de Ring Zuid op de achtergrond, liep de monteur van deur naar deur. Per huis keek hij naar de kast, mat hij een paar groepen door en vroeg hij wat de bewoners van plan waren. De buurman die over een paar jaar inductie wil, kreeg te horen dat hij dan meteen een perilexgroep moest laten voorbereiden. De buurvrouw met de drie vriezers in de schuur bleek die allemaal op één groep te hebben hangen.

Wat me opviel was dat ieder huis anders bleek, ondanks dat ze van buiten identiek zijn. In het ene huis lagen de leidingen netjes in buizen, in het andere waren ooit kabels rechtstreeks in de muur gestukt. Daarom kreeg ook iedereen een eigen advies en een eigen offerte, al was de werkwijze steeds hetzelfde. Een nieuwe groepenkast met aardlekbeveiliging volgens NEN 1010, de groepen opnieuw verdeeld en na afloop een meetrapport.

Wat we ervan geleerd hebben

Uiteindelijk lieten vijf van de zeven huishoudens hun kast vervangen. Elektricien Groningen plande dat over twee weken, steeds een huis per dagdeel, zodat we wisten wanneer de stroom eraf zou gaan. Bij mij duurde het een ochtend. Ik had de vriezer leeggegeten en de koelkast met koelelementen gevuld, en tegen de lunch draaide alles weer.

Het mooiste vond ik eigenlijk de gesprekken op de stoep. Buren die al twintig jaar naast elkaar wonen, stonden ineens samen naar een meetrapport te kijken. De buurvrouw van nummer elf heeft haar kast als eerste laten vervangen. Op haar volgende verjaardag, beloofde ze, blijft het licht aan. Mocht u ook in zo’n rij uit dezelfde bouwperiode wonen, dan is de buurtapp misschien een goed begin.